Nie ma tu sprzeczności. Pismo mówi bowiem: można swobodnie i bez trudu korzystać z adresów bezpośrednich (natychmiastowych), gdy wyrówna się adres ładowania do granicy strony. Wtedy bowiem fixupowaniu podlegają tylko starsze bajty wewnętrznych adresów programu - a istotą rzeczy jest nie, że starsze czy nie starsze, ale że w każdym razie pojedyczne bajty programu podlegają fixupowaniu, i tym samym nie ma potrzeby dodawania z przeniesieniem całego adresu ładowania do wszystkich wewnętrznych adresów programu; a tylko starszy bajt adresu ładowania do wszystkich starszych bajtów jest dodawany i to bez przeniesienia.

Nie jest więc istotne, czy adres jest zapisany na dwóch kolejnych bajtach (lda adres / sta vec), czy na dwóch, ale nie kolejnych (lda #<adres / sta vec). Poniał? :)

Co więcej, jeśli założysz, że jakaś tablica ma ci się zaczynać od granicy stron, to taka relokacja sprawia, że ta tablica zawsze się od granicy stron będzie zaczynać.

Z informacji o fixupach dołączonej do relokowanego pliku binarnego.

A starszy traktuje się tak samo, jak wszystkie inne starsze bajty wewnętrznych adresów tego pliku.

Istnieje jednak prostsza, krótsza i o niebo bardziej elegancka metoda (zastosowana juz przez ICD w kodzie SpartaDOS X, na wypadek, gdyby ktoś myślał, że to wynalazek L.K. Avalonu, podobnie jak śmigłowiec, samolot itp.):

     lda dadr
     sta vec
     lda dadr+1
     sta vec+1
     ...
dadr .word dane

Wystarczy wyrównać adres ładowania do granicy strony i już można (bo zmieniają się tylko starsze bajty takich adresów).

Pasiu: To dobrze, trzymaj na zapas :)

mirusvf: z Anglii sprowadzenie pojedynczego kompletu się nie opłaca. Sam procesor kosztuje ok. 7 funtów (a VIA ok. pięciu - ceny oczywiście spadają jeśli zamawiasz więcej), ale cena wysyłki do Polski po prostu zabija.

Jedno z dwojga:

1) albo kupiliście niedobre programatory (trzeba było kupić takie, które pasują do obrabiarek);

2) albo programatorów do waszych obrabiarek nikt już nie produkuje, co oznacza, że nikt takich nie potrzebuje, co z kolei oznacza, że obrabiarki nadają się na złom (a jeśli jakaś firma ich używa, czyni to na własne ryzyko ponoszenia takich niewygód).

W każdym razie nie jest to żaden argument o wyższości RS-232 nad USB czy czymkolwiek innym...

USB jest po to, że jest szybsze i bardziej uniwersalne od RS-232. I właśnie o przyszłości mowa, bo teraz, to wiadomo, że RS-232 przydaje się tylko wtedy, kiedy trzeba podpiąć mysz, albo małe Atari przez kabelek.

Nie mam specyfikacji, niestety. To znaczy od MIO wala się jakaś instrukcja tutaj http://www.dropmail.com/MIO/ ale na temat osiągów twardego dysku nic tam chyba nie ma. Co do msc - keine Ahnung, ale jeśli jest podobnie zbudowany, to i musi podobnie działać (aczkolwiek może nie mają tak szybkiego BIOS-u).

Faktem jest, że jakaś część XE nie chodzi (np. 800XE zdaje się), ale tu jedno z dwojga: albo te komputery już pod koniec produkcji po prostu nie trzymały parametrów (zob. trafione GTIA), albo jest coś, czego nie wiemy, a co trzeba zrobić, żeby to rozjeżdżanie się sygnałów nie było szkodliwe.

Niekiedy za rozstrojenie sygnałów odpowiadają rozszerzenia, ale też spora część egzemplarzy niechodzących to wina brudnych styków na złączu ECI/CART (!).

Pociesza mnie, że sławny BlackBox też trafia na takie egzemplarze, z którymi nie rusza. Ciekawe, jak to jest z MIO i msc.

Czyli jak w końcu, bo się zgubiłem: trzeba mieć 2 MB bufora, żeby płytkę nagrać, czy może wystarczy bufor na 1 sektor? :)

Powinien pociągnąć i 450 kB/s (x3), a z wyłączonym ekranem ponad 600 (czyli x4). Jeśli trzeba mieć bufor w pamięci wielkości ścieżki, to faktycznie jest problem, ale przecież 816 ma 16 MB przestrzeni adresowej: trzeba będzie pasiową dopałkę upgradnąć z 1 MB do jakichś 4 MB RAM-u liniowego i można jechać.

Na sprzęcie z pasiową dopałką, o ile dobrze liczę, powinno pójść nawet ok. 330 kilo na sekundę. Ale ile to będzie naprawdę, to oczywiście wyjdzie w praniu.

Tak, dwutlenek węgla. A co z wyemitowanym węglem, tj. sadzą? Zostanie pochłonięty przez ziemię i wykopany z kopalni w następnym sezonie?