No dobrze, przepraszam, choć wydaje mi się, że sens jednak był mniej więcej zachowany: umniejszyłeś ważność konwersji/portów dla graczy, prawda?

W każdym razie NIE uważam by konwersje GIER były mniej kluczowe dla GRACZY niż scenowców, o.
Dla scenowców kluczowe były i są raczej dema i to, co na tym polu potrafi pokazać Atari w stosunku do "konkurencji".
A wynika to bezpośrednio nawet z pojęcia "demoscena". Tak, wiem, że napisałeś scena, ale zakładam, że był to skrót od demosceny właśnie, bo jaka inna scena?

Gry to gry, a czy mają rodowód na innej platformie, czy wyglądają i brzmią lepiej niż przeciętnie, nadal służą bardziej do grania niż podziwiania, ewentualnie do podziwiania przez granie, więc nie stawiałbym nacisku, że są bardziej kluczowe dla demosceny ;)
Oczywiście mam na myśli odbiorców, bo jeżeli ludzie z demosceny tworzą taką grę (Jak NG z Flimbo), to wiadomo, że dla nich jest "bardzo kluczowa" i traktują to jako pewnego rodzaju demo możliwości Atari.

Ale może faktycznie nie ma potrzeby żebyśmy tłumaczyli sobie tamto czy owamto tutaj :)

Jeszcze by się przydała muzyka z MODów jak na Amidze.

Dziękuję za wyjaśnienie, laoo. Super :)

I ja trzymam kciuki za Flimbo's Quest, bo to będzie szczytowe osiągnięcie, coś, o czymś kiedyś mogliśmy tylko pomarzyć. Marzenia się widać spełniają i niech używają tyle RAM-u ile trzeba, a na cartridge (EXT-ROM) będą opcjonalnie :)

@Sikor
Demo Flimbo's Quest ma bogatszy gameplay niż skończony Albert. Te Twoje osądy są trochę nie na miejscu. A przytaczanie ZX Spectrum też pasuje średnio, ostatnio pokazałeś ich hit, który jak na nasze standardy klatkuje niemiłosiernie.
A Flimbo's Quest musi być ultrapłynne by była to TA gra.
Niby rozumiesz powody dla których te gry wymagają tyle RAM-u, a potem jakby nigdy nic argumentujesz łomem.

No i pokazałeś dokładnie to o czym pisałem: tę niesamowitą płynność animacji i dynamikę znaną z produkcji na ZX i CPC.
Gra jest wspaniała jak na możliwości ZX i nie wygląda jak telegazeta (a to sztuka na ZX), ale to tyle, gdy robi się gorąco zwalnia do kilku FPS. Za to statyczne screeny w Bajtku rozwalałyby system w latach '80.

Dlaczego odpowiadasz pytaniem na pytanie? Pierwszy zapytałem o przykłady "leniwych" autorów gier nadużywających RAM-u. Skoro to taki znany problem, pewnie łatwo przytoczyć?

Mimo wszystko odpowiem... Z mojej strony na takie gry jak Bomb Jack, Pang, Crownland, Stunt Car Racer, Albert, nadchodzące Flimbo's Quest czy Prince of Persia warto "wydać" każdy kilobajt, który był autorom potrzebny i są to dla mnie produkcje niesamowite, pokazujące, że na Atari może powstać gra porównywalna jakością do schyłkowego C64, niekoniecznie tylko w dziedzinie, gdzie Atari ma oczywistą przewagę, jak np. w (skądinąd genialnym) Yoomp.

Zauważyłem do czego się odniosłeś, nie wiem czemu sugerujesz, że czegoś nie zrozumiałem, może jednak Ty nie zrozumiałeś?
To, że dało się zrobić fajną jak na standardy roku 1983 gierkę w 16KB po prostu nijak się ma do współczesności, bo wydaje mi się, że raczej chcemy nakarmić niedosyt imponujących produkcji klasy końcowych osiągnięć ery 8-bit, a nie ogrywać nowe "pchełki" typu Lone Raider z roku debiutu serii XL czy C64? Nie zrozum mnie źle, gra pewnie jest naprawdę fajna, ale nie grałem i grać nie będę, bo to jedna z takich, do których się sentyment wynosi z dzieciństwa, a poznane w dorosłości niczym się nie wyróżniają.
I w tym samym roku powstała Alley Cat na 48KB, technicznie, oprawą i grywalnością (ja mi się wydaje, bo w AC się dużo nagrałem) jednak dzieli je bardzo dużo, co pokazuje, jak wiele Atari ma do zaoferowania gdy RAM pozwoli rozwinąć skrzydła jego pozostałym układom.

No właśnie moje zdanie jest podobne: gra powinna wymagać tyle RAM-u, ile jest niezbędne autorom do osiągnięcia planowanej oprawy, jakości czy komfortu grania (np. bez żonglerki dyskietkami jak w Mortal Kombat na Amidze ;) ).
A które wg Ciebie z współczesnych gier z ostatnich kilkunastu lat prezentują "leniwe" podejście i w jakiej ilości RAM-u powinny się zmieścić?

Nie trolluj, znów to jedyne co jesteś w stanie napisać.
Problem jest istotny, gdy później "normalny" atarowiec odpali sobie PoP z dyskietki np. na 1050 Happy Warp i zostanie sprowadzony do 1xSIO.
A jako panaceum usłyszy, że powinien to wrzucić na programowalny cartridge, bo Atari tak chciało.

Parafrazując jego własne słowa: "To się nazywa syndrom paranoi. tOri nie rozumie tego i to jest jego problem."
Dodatkowo pisze nieaktualne/nieprawdziwe dyrdymały o sytuacji w Izraelu, nie sprawdziwszy lub raczej celowo pominąwszy jak obecnie wygląda sytuacja i współczynnik reprodukcji wirusa, gdy mnóstwo ludzi jest już zaszczepionych drugą dawką i mija niezbędny czas do uzyskania odporności.
"Śmierć i zniszczenie", Doom and Gloom normalnie... Zagrałby sobie może w te tytuły, bo się chłop wykończy paranoją i psychozą.

A ile ta pierwsza "pełna", Wasza Wybiórczość? :)

Bo tutaj wersja komercyjna na cartridge'u została ostatecznie wymyślona przez autora jako zabezpieczenie przed shackowaniem, czyt. poprawką sprawiającą, że gra by się uruchomiła na sprzęcie z U1MB/Incognito ;) Tak jak się stało z wersją demo/"niepełną", nie posiadającą wszystkich planowanych docelowo leveli.

Jasne, pytanie o proporcje kto woli głównie używać Atari jak VCS-a, a kto z komputerowymi peryferiami.