Też mam taką nadzieję, ale pewności nie ma.

Zaszła ważna okoliczność uzasadniająca dokonanie korekty w planach. Przy projektowaniu interfejsu założyłem, że Sparta będzie wykorzystywana tylko przy współpracy z serią XE. Wydało mi się to oczywiste, ze względu na kartridżowy charakter SDX i fakt, że w serii XL interfejs nie jest podłączony do gniazda kartridża, tylko do PBI, gdzie istotne dla pracy kartridży sygnały nie występują. Ponadto ci, którzy uważnie śledzili całą sprawę wiedzą, że Sparta + RTC były tylko dodatkami mającymi zrekompensować brak przelotowego złącza kartridża. Jednak potem, wskutek przekonania mnie przez Draco o istotnej potrzebie jego zaimplementowania, zostało ono dodane.
Po zadaniu tematu także na AtariAge, okazało się, że założenie, o którym wspomniałem na początku, było oczywiste tylko dla mnie. Nawet dla Draco było to zaskoczeniem. Pozostaje więc tylko uderzyć się w piersi i zmodyfikować układ tak, iżby odtworzyć potrzebne, a nieobecne na PBI, sygnały do obsługi SDX. Będzie to prowadziło do nieuniknionych konfliktów z wewnętrznymi lub zewnętrznymi kartridżami dołączanymi równocześnie z interfejsem i konieczności fizycznego wyłączania interfejsowej Sparty wbudowanym przełącznikiem, ale oczekiwaniom userów stanie się zadość. W związku z tym powstanie nowych pięć prototypów, po których należytym sprawdzeniu zostanie dopiero wdrożona właściwa produkcja. Zmiany w druku nie będą kosmetyczne a rżnięcie i drutowanie seryjnych płytek w razie jakiejś obsuwy wykluczam. Ponieważ na to wszystko potrzeba trochę czasu, koniec zapisów przesunie się na koniec kwietnia. Mam nadzieję, że zostanie to przyjęte ze zrozumieniem. :)

Adres poszedł na PM

Skoro tak stawiacie sprawę, to nie będę oponował. Lt-Bri jest w kraju, więc jak rozumiem, wystarczy numer konta. Tobie, Zaxon, pewnie potrzeba adresu do PayPal? ;)
Draco wspominał mi o krawędziówkach, tylko że masz dłuższe i trzeba by je przycinać. Gdyby nie udało mi się kupić prawidłowych długości, to się zgłoszę. W każdym razie dziękuję za ofertę. Na razie udało mi się zdobyć trochę 50-ek. Nówki sztuki nie śmigane. Te, co na obrazkach. Trzydziestki będę próbował ściągać ze Stanów.
BTW, dużo tego masz?

Niezupełnie tak. To nie sama SDX sprawiała problemy, tylko długość i położenie kabla doprowadzającego sygnał Φ2. To akurat sprawdziłem dokładnie wczoraj wieczorem, przywracając na ten czas stan poprzedni. Jeśli przewód przechodził wzdłuż i tuż obok ścieżki zasilającej - wtedy (ale tylko kiedy dysk poruszał głowicami) pojawiały się zakłócenia. Po odsunięciu od tej ścieżki wszystko się uspokajało. Zresztą znalazły się na to środki zaradcze i z innymi komputerami, w których występuje podobny montaż, będzie działało. Z komputerem Innuendo to w ogóle była drobnostka i nie ma się czym przejmować, bo nie ma prawa się powtórzyć.

Trudno mi powiedzieć. W tym akurat egzemplarzu jest to procesor UMC 6502I. Zresztą mniejsza o to. W tej chwili pracuję nad wycięciem tego typu śmieci w samym interfejsie, żeby nie było problemu z innymi, podobnie zmontowanymi rozszerzeniami, więc Dely jeszcze chwilkę na swój komputer poczeka.

Nie potrafię. W życiu nie popsułem żadnej Atarki. I żeby mi tak ręka uschła, jeślibym kiedyś spróbował. To już wolę zapłacić te miliony. ;)

Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że Dely nie zarobi na sprzedaży unikatowej Atarki na Allegro. Przyczyna problemów jest, jak się zdaje, ustalona i usunięta. Będę jeszcze przez jakiś czas całość testował, ale prawdopodobieństwo, że się mylę, jest niewielkie. Na Φ2 występowały krótkie, kilkunasto-nanosekundowe szpilki, indukowane w długim przewodzie podającym niebuforowaną wersję tego sygnału do płytki ze Spartą i OS ROM. Przewód skróciłem, przelutowałem na sygnał buforowany, a na wszelki wypadek, gdyby autorowi rozszerzenia chodziło o uniknięcie opóźnienia wprowadzanego przez bufor, zmieniłem go z serii LS na szybką serię F. Szpilki zniknęły i zniknęły zarazem problemy z dyskiem. Podłączanie się do niebuforowanego Φ2 to nie jest najlepszy pomysł i, jeśli można, lepiej tego unikać.

Niezupełnie, jak na focie, bo z gniazdami wprawdzie, ale za to bez dysku.

Wpłaty, myślę, ruszą zaraz po zakończeniu zapisów. Pojedyncze przypadki losowych opóźnień we wpłatach nie powinny opóźnić sprawy, bo na niektóre rzeczy (np. płytki) i tak trzeba będzie ok. dwóch tygodni poczekać. Dopiero, kiedy te przypadki zaczęłyby być liczne, byłby kłopot.
Jeśli chodzi o Spartę, to najpierw uruchamia się moduł najbliższy komputera. Jeśli jest wewnętrzny, to wewnętrzny. Teoretycznie (zaniedbując obciążenie pojemnościowe magistral) można byłoby połączyć nieskończenie wiele przelotowych Spart i będą się uaktywniać jedna po drugiej, od najbliższej do najdalszej. Oczywiście przy założeniu, że wyłączając każdą poprzednią pozostawi się w odpowiednim stanie bit dołączający następny kartridż. Na pewno nie ma takiej sytuacji, że jedna koliduje z drugą.

@Lotharek
Pomyślę.

@Lt_Bri.
Wszystko zależy od rodzaju powłoki. Powłoka powstała w technologii zanurzeniowego złocenia na podłożu chemicznego niklu (ENIG) rzeczywiście jest dość słaba mechanicznie i nieszczególnie nadaje się do wielokrotnego, suwliwego łączenia/rozłączania z dużymi siłami. Niezależnie od tego, czy gniazdo jest złocone, czy niklowane. Jest też jednak w zasięgu możliwości położenie grubszej powłoki elektrolitycznego, twardego złota. I to już powinno w zupełności wystarczyć na kontakty krawędziowe. Jeśli zamówienie będzie wystarczająco duże, być może uda się wynegocjować takie pokrycie.
W Atari XL oryginalnie złocone były kontakty w gnieździe kartridża.

@Stryker
Wersji do XEGS raczej nie będzie z powodów wyłuszczonych przez Lotharka.

@Lotharek
Nie zastanawiałem się nad tym. Pomyślę.