Okulary zgubił Jakub Husak, może to jego.

To chyba obojętne, Michał Cichy to autentyczna postać, autentycznie jakiś czas temu wziął rozbrat z GW i udzielił tego wywiadu, sławna sprawa. Pewnie, jednakowoż, w GW się nic zauważalnego na ten temat nie ukazało.

PS. Chciałbym żeby bitman, zanim zwróci komukolwiek uwagę na (stuprocentowo naganne) zachowanie się różnych kibiców, przeczytał swoją sygnaturę.

Tak, ja wiem, że wiele osób już o tym wie - przynajmniej 144 tysiące. Ale post dałem na wypadek, gdyby ktoś jeszcze nie wiedział, albo nie znał adresu.

Fajne, ale :) to nie jest TA animka, o której była mowa. Jasne, że przy zastosowaniu kompresji, można uzyskać nieco więcej klatek. Nie zmienia to faktu, że puszczenie tej animacji, którą nam tu p. dobry ser przypomniał, jest *bez* tego rozszerzenia fizycznie niemożliwe. I to jest właśnie mój point: rozszerzenia nie powodują, że pewne rzeczy jest robić łatwiej (jak sądzi kolega Sikor), ich podstawową zaletą jest to, że można robić rzeczy zupełnie nowe i inne.

No toteż dlatego napisałem "od biedy" i "pewnie" i "coś takiego", a nie że na 100%, z pewnością i dokładnie to.

No proszę, musiałem coś źle zrozumieć :P

A tymczasem temat zmienił się na zwykłe advocacy. Ale koledzy od "oryginalnych konfiguracji" (typu 64k + stacja), odpowiedzcie z ręką na sercu, jak często tego "oryginalnego" komputera używacie i do czego? Żeby sprecyzować: jak często używacie tego właśnie tak zachwalanego (i różnie definiowanego) standardu, a jak często raczej emulatora?

Dla mnie, jeśli już chodzi o podejście ideologiczne, Atari rozszerzone o VBXE to jest ciągle Atari. Natomiast emulator, choćby emulował tylko 16k i spalonego Pokeya, TO JEST PECET.

Ja osobiście Atarkę odpalam prawie codziennie o ile nie codziennie, i np. piszę na niej programy (wyjąwszy SpartaDOS X, które jest robione pod MADS-em na piecu). W czym wydatnie pomaga twardy dysk, 320k RAM-u i VBXE. Taki konfig nie przeszkadza chyba nikomu, jeśliby chciał, w tworzeniu softu na standardowe 64 albo 128k? (Bo emulec, jak wykazują doświadczenia, owszem przeszkadza, jak to widać po pojawiających się od czasu do czasu programach, co to nie chodzą na prawdziwym sprzęcie). Więc skąd to kręcenie nosem na CZYJEŚ potrzeby?

(Widzę tu pewną analogię z wszelkiego rodzaju miłośnikami Quick Asemblera z jakimi zdarzyło mi się rozmawiać - o tym, jakie to QA jest świetne, nasłuchałem się sporo; tylko że, skoro jest takie świetne, to dlaczego ze świecą szukać kodera, który go na co dzień używa? Ano dlatego, że QA to jest zabawka dla dziesięciolatków i NIE NADAJE SIĘ do użytku :P ).

No ale może by to im zostawić do oceny, to ich komputer i robią z nim to, co ich w danej chwili bawi. Znając życie, pewnie prędzej czy później znudzą się SID-em, niemniej nie kręciłbym nosem, skoro np. na ZX Spectrum powszechny jest AY i nie słychać znikąd lamentów, że muzyczka musi być tylko na oryginalnym buczku :) AY, o ile pamiętam, wmontował do spektruma Amstrad, więc nawet nie jest to "oryginalna technologia Sinclaira". W przypadku TED-a i SID-a, SID jest ukłądem charakterystycznie komodorowskim, był stosowany przez Commodore w ich komputerach, więc, nawet z takiego (absurdalnego i kazuistycznego moim zdaniem) punktu widzenia, dlaczego nie.

Coś jeszcze miałem napisać, ale zapomniałem, co.

Przyszło mi do głowy, że takie zachowanie można wyjaśnić dysfunkcją RAM-u IDEi. Czy test pamięci interfejsu (zwłaszcza RAM-u) przechodzi bez przeszkód? Którą masz wersję diaga?

Zrób jeszcze jeden eksperyment: po wczytaniu FDISK-a i przejściu do listy partycji, naciśnij Ctrl i ; (średnik). To powinno zapisać do pliku D:FDISK0.MBR bieżącą zawartość bufora z tablicą partycji. Niestety, będzie to pewnie działać poprawnie tylko ze SpartaDOS 3.2g i SpartaDOS X (gdzie D: = bieżący dysk, a nie D1: ).

W każdym razie, jeśli uda ci się uzyskać ten plik, zajrzyj do niego. Bajty na pozycji 128 i 129 (licząc od zera) powinny mieć kolejno wartość 40 i 7 (dziesiętnie). Jeśli one tam są i jeśli FDISK widzi zapisaną tablicę partycji, i jeśli partycje są oznaczone jako aktywne, a mimo to dostajesz error 138, to sorry, nie wiem: to się nie ma prawa zdarzyć.

Ewentualnie jeszcze możesz podesłać mi ten plik (FDISK0.MBR) na priv. Może to coś wyjaśni.

Tak. To jak z tą wartością?

Przy podpiętej IDEi wejdź z DOS-u do BASIC-a, daj ? PEEK(583) i napisz, co wyświetla.

Innymi słowy, można z C-64 wyjąć SID-a i VIC-a, przełożyć do wnętrza pudełka zawierającego 16 MB pamięci z taką animką i takim układem DMA, i to nadal będzie "demo co chodzi na standardowym C-64"?

Nie wiem, czy zwrócili Koledzy uwagę, ale przytyk do brązowo-fioletowej palety C-64 to była tylko taka marginalna złośliwość. Gwóźdź programu jest gdzie indziej.

Czy NUFLI czy nie, animka na zwykłym Commodore mogłaby mieć coś pięć klatek, i to nie na sekundę, ale na krzyż, zgadza się? Z drugiej strony, jeśli chodzi o produkcje na Atari, mamy do czynienia (ze strony również atarowców) z kręceniem nosem pod hasłem "fajne, ale to na VBXE, a nie na Atari". Albo (parę postów wyżej) "gierka fajna-zajebista, ale na 320k". A na portalu c64scene.pl można przeczytać opinię, że (cytuję) "powinniśmy się trzymać oryginalnej konfiguracji, a nie leczyć kompleksy rozszerzeniami".

Tymczasem, jeśli chodzi o inkryminowaną animkę, mamy do czynienia nie z "ładne, ale to na REU"[1], tylko z "przecudne i na C-64" (post inicjucjący). A w tematach okołoanimkowych można przeczytać, że:

A przecież, gdyby być człowiekiem złośliwym (którym jestem), można byłoby powiedzieć, że sprzęt, na jakim można zapuścić tę produkcję, to nawet nie jest C-64 z rozszerzeniem pamięci, tylko rozszerzenie pamięci z przyczepionym Commodore'em jako wyświetlarką - bo z tego, co tu zostało powiedziane, można wywnioskować, że wkład CPU w wyświetlenie animacji oraz zagranie muzyki jest w zasadzie minimalny, wszystkim zajmuje się ta karta. Ale w tej sytuacji nawet nasz kolega Nitro nie powie, że "trzeba się trzymać oryginalnej konfiguracji", tylko że animka, mimo że poszła na wild-compo, jest zachwycająca.

Innymi słowy, można odnieść ogólne wrażenie, że generalny ton tzw. dissu na rozszerzenia sprzętowe, jaki dochodzi ze strony środowiska C-64, zasadniczo cichnie, kiedy to rozszerzenie sprzętowe jest do C-64 i kiedy okazuje się, że można na tym zrobić coś fajnego, czego zwykły komp nie pociągnie. A to jest już moralnie nieobojętne, że tak powiem, bo świadczyłoby o tym, że argument "fajne, ale na (320k, VBXE, Covoxa, 65C816, niepotrzebne skreślić)" jest przeważnie użyty kłamliwie i znaczy w istocie "niefajne, bo to na Atari" (ewentualnie, w lokalnym wydaniu "niefajne, bo na sprzęt, którego nie mam").

Żeby wszystko było jasne, ja, jak wszyscy wiedzą, jestem zwolennikiem rozszerzania, byleby rozszerzenie miało tzw. ręce i nogi. Toteż generalnie jestem za tym i w stosunku do C-64. Nie jestem tylko zwolennikiem podwójnej moralności.

Mam jednak nadzieję, że zajadła ortodoksja pod hasłem "tylko 64k i 1541" albo (u nas) "tylko 64k i magnetofon" się będzie, między innymi pod wpływem takich produkcji, wykruszać, kiedy ludzie zobaczą, że sprzęt się rozszerza nie po to, żeby sobie ułatwić, albo żeby leczyć kompleksy, ale dlatego, że pozwala to robić rzeczy o kompletnie nowej jakości, które (że się powtórzę) na gołym sprzęcie nie to, że robi się trudniej, ale są po prostu niemożliwe.

Dziękuję za uwagę.

[1] bo ładna to ona jest, ale kwestie czysto artystyczne tu pomijam skupiwszy się na stronie, że tak powiem, techniczno-moralnej.

Co za różnica w jakim trybie? Animka to animka, a to całe DMA copy - oczywiście o ile mi wiadomo, bo ja się nie znam na C-64 - działa tak, że dane kopiowane są w zasadzie bez absorbowania procesora. Więc co to za problem poświęcić całą jego moc na zrobienie trybu graficznego...

Jak mówię, śmiszne to trochę w komodorowym wydaniu, te zachwyty nad 1) animacją, 2) animacją, do wyświetlenia której potrzebne jest potężne rozszerzenie, 16 MB, jeszcze na dodatek samo kopiujące pamięć.

PS. O, obchodzę jubileusz: post nr 3000. :)