Tylko że teraz to jednak w dużo większym stopniu jest kwestia wyboru. Jeśli ktoś chce być ogłupiany, to nie ma metody, żeby temu zapobiec.

Z wyliczonych przez ciebie osób części nie znam (Antoni?), Jarek mnie np. wkurwia, ale staram się go nie oglądać, ale wkurwia mnie również np. Palikot, który jest dokładnym odpowiednikiem Kurskiego. Ale schodzimy z tematu.

Brutalna prawda jest taka, że nie było tego tyle, gdyż większość tych zakładów była z ekonomicznego punktu widzenia zbędna. Przypomnę, że przedwojenna Polska, w przeciwieństwie do peerelu, nie była zacofana: była zupełnie przeciętnym, nie wyróżniającym się niczym in plus ani in minus, krajem europejskim. Po wojnie spadliśmy do poziomu puszczy amazońskiej.

Nt. sowietów i RWPG oczywiście masz rację. Kredyty w peerelu był to rodzaj państwowych dotacji, gdyby ich nie "urealniono", banki po prostu by padły z nadmiaru złych kredytów. Było to złamanie umowy kredytowej, owszem, ale nie było innego wyjścia - a winien jest znowu nie Balcerowicz, który to zerwał, tylko rząd PRL, który tę samobójczą politykę prowadził. "Panowie Bielecki i Lewandowski" w końcu musieli przyjść i zrobić z tym porządek.

I ci rozliczający też pewno tak się przykładali, jak ci rozliczani, albo nawet i mniej. Co teraz też się zdarza.

Myślę, że częściowo wynika to z markowania pracy, częściowo z tego, że pracownika nie było w pracy de facto, bo stał w kolejce, gdyż rzucili papier toaletowy, sporty, albo coś równie ekskluzywnego, a reszta to niemożność wynikająca z tego, że jak człowiek nie musi pracować, to tego nie robi. Część pewnie też pracowała, ale produkowała buble.

Nie znam metodologii pomiaru, może doliczono - dość rozbuchaną, jak wiadomo - administrację, wszelkie zjednoczenia i inne badziewie. Ale i tak to niech polepszy wynik "produkcyjny" dwukrotnie (1 urzędnik na 1 robotnika to chyba nawet w peerelu rzadko się zdarzało), nie jest to specjalny powód do dumy.

Produkcji przemysłowej z całą pewnością (tzn. to co było rocznie do spłacenia z tych długów przewyższało wartość tego, co mieliśmy rocznie do sprzedania, inaczej dług by nie rósł).

Co do detali, oczywiście wiele zalezy od metody liczenia. Niektórzy uważają, że wartość danej rzeczy wynika ze wzoru w rodzaju "wartość inwestycji + marża". Problem w tym, że jest to kompletna nieprawda. Jeśli zbudujesz fabrykę za 1 mln złotych, zainwestujesz w nią następny 1 mln i w magazynie znajdzie się produktu za kolejny milion (tak samo liczone: cena komponentów, energii, robocizna, marża itd.), to niektórzy mogą sądzić, np. osoba Andrzej Lepper, który swego czasu popisał się takim rozumowaniem w telewizorze, że wartość całości wynosi 3 mln. No, oczywiście nie, może to być 3 mld, albo 300 tys. albo równie dobrze zero. Wartość danej rzeczy to cena, jaką ktoś zechce za to zapłacić. Jeśli nikt nie chce zapłacić nic, no to sorry.

I, należy dodać, nadal jesteśmy wypłacalni. To chyba obrazuje przepaść, jaka obecną Polskę dzieli od peerelu.

Aczkolwiek oczywiście nie to, żebym uważał generowanie długów za coś dobrego, wręcz przeciwnie, kiedyś, żeby wykupić te wszystkie obligacje, trzeba będzie zdrowo beknąć. Ale nasi politycy - bo to Sejm uchwala ustawę budżetową - nie widzą dalej niż własna kadencja.

Były tyle warte, za ile ktoś chciał je kupić. Bardzo wielu takich zakładów nie chciał kupić nikt, były po prostu niepotrzebne, ani nam teraz, ani w peerelu wtedy (tylko np. sowietom).

Nie zapytałem.

Jeśli to polski patent (btw. niebieski laser nie jest peerelowski), to nie można mówić o "wykradzeniu", po prostu nie wdrożono tego w kraju z powodu niemożności.

Za to była pani Falska i Jerzy Urban, którzy służyli do tego, żeby w sposób wysoce profesjonalny wkurwić każdego, kto na nich patrzył i ich słuchał. Wolałbym jednak tę jakąś tam mandarynę.

Etos to jest pochodna, czy tez mówiąc inaczej, nadbudowa do idei produkcji dla zysku. Jeśli ktoś jest nastawiony na zysk, ale nie robi rzeczy, które ludzie chcą kupować, to bankrutuje. Stąd masz wtórnie dbałość o jakość, innowacyjność itede., bo kto nie przejawia takich skłonności, ten nie istnieje.

Było, a dowodem jest to, że skończyło się to bankructwem. Rozumiesz, działalność, choćby nie wiem jak zaangażowana, która przynosi straty, jest gorsza ("mniej warta") niz brak działalności. W tym sensie gospodarka Antarktydy jest lepsza od gospodarki peerelu, bo nie generuje strat.

No, ale celem istnienia fabryki telewizorów nie jest wytwarzanie telewizorów, tylko wytwarzanie zysku. Jeśli fabryka nie zarabia na siebie, to znaczy, że jej produkt to byle gie, którego nikt nie chce za cenę, jaka uczyniłaby jego produkcję opłacalną. CBDO.

Akurat powodem jest to muzeum zabytków w Bydgoszczy, więc trudno, żeby było inaczej.

Żeby wszystko było jasne, ja też nie mogę wyjść z podziwu, że w peerelu udało się wytworzyć jakąś liczbę urządzeń, które w ogóle działały przynajmniej jeszcze w sklepie. Ale trudno to uznać za osiągnięcie i powód do dumy, tak obiektywnie.

To nie jest kwestia wiary, tylko zwykłych faktów, co już napisałem wyżej i powtórzę: gdyby ten towar był wart cokolwiek, można by go było eksportować na zachód i mieć sławny "wkład dewizowy" (ty grzybson wiesz w ogóle co to jest? to jest suma w walucie wymienialnej, za którą mozna było coś sprowadzić z zachodu - dzisiaj to zbędne, bo walutą wymienialną jest złotówka) do sławnego sznurka do snopowiązałek.

To że trafiały się egzemplarze trwałe, nie ma nic do rzeczy. Sam mam Neptuna 156B i jeszcze działa, ale co z tego, skoro to od nowości był przestarzały szmelc. Problemem przemysłu peerelowskiego było:

a) że produkował mało wszystkiego (mała wydajność pracy, marnotrawstwo materiałów, energii itd.)

b) że z całej produkcji tylko jakiś niewielki procent (wyprodukowany na pierwszej zmianie, na ogół) nadawał się do czegokolwiek. To są własnie w większości te do dziś działające, pojedyncze egzemplarze. Elizabetka ci działa, u nas rozsypała się w drobny mak już na początku lat 80.

c) ALE NAWET gdyby wszystkie egzemplarze z produkcji były cacy zrobione, ich problemem było to, że to wszystko było kosmicznie przestarzałe. Jak Gierek kupił we Francji linię do produkcji kineskopów, czy czegokolwiek, to jechano na niej aż do końca Jaruzela. Jak raz zrobiono komputer "Odra", tak zamierzano je produkować przez sto lat zapewne. Niestety za granicą istniał postęp technologiczny i np. sławne polskie obrabiarki numeryczne, okrzyczany "hit eksportowy" (tzn. w ogóle ktoś je kupował) chyba jeszcze za Gierka, 10 lat później były dokładnie takie same, ale technologicznie nadawały się jedynie do muzeum. Takie rzeczy można sprzedawać tylko tanio, a to by było poniżej kosztów, patrz punkt pierwszy.

Na szczęście ten burdel się w końcu rozsypał. Amen.

Jak to wewnętrzne, gdzie to zmieścisz i jaki będzie do tego dostęp? Tzn. karty mogą być cztery, rzecz to jasna, ale jak je wymienimy na inne cztery, oraz chyba tym samym odpada sprawa rozgałęzienia gniazda kartridży (a to ważne ze względu na zestawy w rodzaju SpartaDOS X + R-Time8 + Action||BASIC XE||Mac/65)?

Co do "pod" jednak trochę przesadziłem, "pod komputerem" oczywiście odpada ze względu na klawiaturę (chyba że od razu załatwimy _jakoś_ detachable keyboard, ale jak, AKI w zestawie czy co?) Raczej miałem na myśli "pod stołem", co z kolei może odpadać ze względu na długośc taśmy. Tzn. przy 1,77 MHz taśma może być długa, ale pewnie celujemy w 14 MHz+. Z drugiej strony gdyby zastąpić monitor CRT przez LCD, to uzyskane miejsce można wykorzystać na rozgałęziacz.

No ogółnie wiem, ustawność to jest duży problem, nie mam na to dobrego pomysłu, może ktoś coś wymyśli?

Komplikujesz. "Wyprowadzenie z" nas w tej chwili nie interesuje, interesuje nas, żeby rozgałęziacz miał miejsce, w które można doprowadzić te sygnały (dowolnym sposobem), oraz żeby były one rozprowadzone po slotach, tak że jeśli karta jest dedykowana dla 816 i chce tych sygnałów użyć, żeby mogła. Czyli dodatkowe gniazdko. Jak się do tego gniazdka wepnie user (albo raczej: konstruktor osiemsetszesnastkowego turbo) to jest jego zmartwienie i to niezbyt duże, można to zrobic na taśmie (see F7, działało świetnie podpięte taśmą, póki się host nie zj... zepsuł).

Przez taśmę - oczywiście niezbyt długą - spoko działa. F7 pasiowe jest na tasiemce coś 10 cm.

Za albo pod. Nie ma innego wyjścia, a raczej innym wyjściem jest zrobienie całej płyty głównej od razu ze slotami. Raczej nierealne wziąwszy pod uwagę liczbę lat dyskusji na ten temat.

@BartoszP: podoba mi się.

Wędrowycz to fikcja dla sierot po.

Zenon, wybacz, cenię cię bardzo, ale niniejszym chrzanisz i to w dwójnasób. 1) "jedynie słuszny" system to był w peerelu, którego (to systemu) broniono wbrew elementarnym faktom wskazującym na jego groteskową niewydolność w dokładnie każdej dziedzinie; 2) onuce wyszły w Polsce z użycia 20 lat temu (a na świecie jakieś 40 lat wcześniej).

Proszę bardzo, może byc ISA, albo jakikolwiek inny _slot_do_kart_.

Produkcja to jest osobna sprawa, tak samo jak osobną sprawą jest ewentualna dystrybucja - bo np. samego rozgałęziacza nikt nie będzie chciał, muszą byc ze dwie pasujące do tego karty, albo musi on byc ogólnie przydatny do czegokolwiek. Stąd początkowy pomysł, żeby to robiło też za rozgałęziacz do kartridży.

Po prostu skrót "IDC" nic mi nie mówi.

Nie, ale kilkanaście/dziesiąt razy odpiąłem i podpiąłem sam napęd, i złącze się *rozlazło*. Dodam, że i na atarce i na Falconie doświadczyłem, że złączka od dysku 2,5-calowego rozpada się jeszcze łatwiej. Poza tym akurat interfejs do dysku jest cały czas potrzebny, inne karty jednak pewnie będzie się wyjmowało i wkładało, zwłaszcza jeśli powstanie ich kilka (a slotów nie może byc więcej niż osiem).

Rozumiesz chyba, że taki rozgałęziacz, żeby jego budowa w ogóle miała sens, musi byc w miarę trwały, a nie miec niekontakty w slotach po dwóch miesiącach użytkowania.

Niestety, nie wierzę i mam ku temu podstawy (patrz wyżej).