Zarówno Evie, jak i SlightSID pozwalają na odczyt dowolnego rejestru SID-a. Ale każde z nich nieco inaczej :D:
- Evie: odczyt bezpośrednio przez adresowanie rejestru np.:

lda $D2C0+$1C

- SlightSID: za pośrednictwem rejestru adresującego np.:

lda #$1C
sta $D540
nop
nop
nop
lda $D540

analogicznie dla drugiego SID-a indeks $3C (drugi SID leży w $D520..$D53F, indeksy rejestrów zaczynają się od $20).

Odczyt dowolnego rejestru SID-a ($d500..$d51f) zwraca wartość $33 niezależnie od ilości sidów. Inny SID jest przecież w inym obszarze adresowym więc tam zwraca swoje $33.

Jedna jeszcze rzecz. Jeśli to nie jest jakiś strasznie kosmiczny problem zachęcałbym do wyprowadzenia wejścia EXTIN na zewnątrz, bo to pozwoli na filtrowanie przez SID-a dowolnego sygnału - np. dźwięku z POKEY-a.

Pięknie!
1. Można prosić o jakąś specyfikację?
2. Jak to się zachowuje na szynie (czy rejestry są tylko W, czy są też R a jeśli nie to jak się zachowują)?
3. Czy można to jakoś wykryć?
4. Czy jest 8580R5 czy przewidziane są inne układy (ja wiem, że napięcia i takie tam)?
5. Czy przewidziana jest wersja z 2 (3?) SIDami?
6. Jaką częstotliwością jest taktowany SID?
Wbudowałbym support do mojego playerka...

Edit: Pytania.

Dzięki. Poprawiłem i przepraszam za wprowadzanie w błąd - ubzdurało mi się, że to jest całkowicie zintegrowane wewnątrz Atari razem z torem audio.

Garbage collectory są przecież od czasów smalltalka. Programowanie funkcyjne od jeszcze dawniejszych czasów. Nie uważam się za alfę i omegę, ale naprawdę żadnych rewolucji nie widzę. Bo to, że mechanizm stał się mainstreamowy to nie jest rewolucja. Domknięcia to przecież delegaty w funkcyjnej postaci. Dużo gadania, mało treści.
Za rewolucję uważam inne spojrzenie na programowanie. Rewolucją dla mnie było choćby oop, czy języki deklaratywne. Prostsze metody specyfikowania i rozwiązywania problemów i relacji między obiektami. Ale to przecież jeszcze lata 70 ubiegłego wieku. Czy coś w ostatnich 50 latach się pojawiło rewolucyjnego?
Co do KISS masz rację - rozpędziłem się hiehie.

@Pin. Pamiętaj, że SDX ma tylko 63 bajty na linię poleceń CLI. Reszta zostanie obcięta.

No są ($20/$80 i pionowe bloki $19/$99), ale wygląda imho znacznie fajniej niż nachalne kreski. No i w edytorze nie marnuje się miejsca (jak w QA), bo i tak go mało :/ Podawałem przykłady TMC/NEO bo tam z kolei odrębne sekcje separowane są pojedynczą spacją i rozróżniane blokami tła (nie umieszczonymi na granicy znaków), co imho fajniej wygląda. No może faktycznie mój argument z ramkami nie do końca jest trafiony ;] bo i tak jakiekolwiek odseparowanie zajmuje miejsce, ale za to spację w generatorze i tak mieć musisz. Ale za to nie musisz mieć dodatkowo 6 znaków na ramki (w przypadku Panthera wspomnianych 2 znaków), a prawie cały generator możesz mieć dla potrzeb użytkownika. Nawet gadżety można byłoby sobie zorganizować z użyciem standardowych znaków występujących w tekście (inwers, gwiazdka, krzyżyk, minus, plus, nawiasy wszelkiej maści itd.). Dla aplikacji pełnoekranowej własny w zasadzie nieograniczony generator to już jest coś.

Może z poziomu usera masz trochę więcej w LD_LIBRARY_PATH|/etc/ld.so.conf niż z poziomu roota? Odpalasz bazę z dedykowanego usera w ogóle?

Niezły imho pomysł miał JBW w Panther'rze - chodzi o brak ramek w oknach. W trybie 40x24 one faktycznie zajmują tylko miejsce, a mogą być pokazane znacznie bardziej elegancko poprzez wyróżnienie obszaru ekranu, kursor itd. To samo widać w TMC/NEO. Może by tak pójść w takim kierunku? Podkolorowanie sprajtami, znaki tylko do wyświetlania treści (user miałby wtedy nawet generator znaków do własnej dyspozycji po to, żeby wyświetlać treść, a nie malować okna).

Polecałbym zakup 65XE (jak mówią przedpiśćcy), ale ze złączem ECI ( http://www.dereatari.republika.pl/images/3xe_2.jpg - najlepiej model na dole, bo górny nie ma modulatora TV; model w środku był produkowany po przejęciu Atari przez Tramiela a ten jako że miał mentalność sprzedawcy pietruszki, oberżnął chamsko złącze rozszerzeń i zrobił z tego konsolę do gier z magnetofonem i złączem SIO - aż dziw, że zostawił klawiaturę; gdyby dało się DMA wywalić z kompa i ANTICa to pewnie też by to zrobił). Jeśli jego zabraknie będzie potem trudno dołączyć HDD do Atari (możliwe, że SIDE sobie z tym radzi - nie używałem, za to używam na bieżąco IDE+ z kartą CF).

Edit: Polecałbym w początkowej konfiguracji:
- stereo
- covox
- ultimate
Do tego warto się w późniejszym czasie zaopatrzyć w dobry wzmacniacz i mikser kilkukanałowy (Pinokio Ci doradzi najlepiej bo się zna) - różne komputery (Atari XL/XE, ST, C64, ZX, Amiga, PC) dają różny poziom dźwięku i nawet jeśli we wzmacniaczu masz kilka wejść, to każdorazowe manipulowanie głośnością po przełączeniu źródła jest uciążliwe.
Oczywiście gorąco polecam też:
- soundboard (dźwięk który bije na głowę Amigę),
- slightsid (dwa żywe SIDy),
- evie (YM 2149!, SID i 2 POKEYe emulowane),
- vbxe - ogromne możliwości graficzne i obraz-żyleta.
A muzyka, jak wiadomo łagodzi obyczaje :]

Marketing Panie. I zarządzanie.

BMC usiłował się wzorować na "wygodnych" okienkowych systemach. Doprowadzał mnie do szału sterowaniem wskaźnikiem za pomocą joysticka (wiem - można było też myszką). Pomysł trafiania w jeden znak żeby zamknąć takie okno (zamiast po prostu wciśnięcie ESC) jest kretyński. Trauma została mi do dzisiaj. Podobnie zresztą było z kolejnym "wygodnym" Sound Trackerem z ASFu.
Od narzędzia wymaga się:
1. prostoty obsługi (kiedy jesteśmy zieloni)
2. szybkości obsługi (kiedy już przebrnęliśmy przez pierwsze kroki)
"Jedynka" to sterowanie myszką - jestem w stanie się zgodzić z Wieczorem, że to jest wygodne przy niektórych zastosowaniach, ale na dłuższą metę jeśli to jest jedyny sposób sterowania, to potrafi doprowadzić do pasji (vide Sound Tracker). Stąd też cechą dobrze zaprojektowanego interfejsu użytkownika jest sterowanie skrótami klawiaturowymi - i to załatwia "dwójkę". Wiadomo, że w niektórych rozbudowanych aplikacjach nie starczy kombinacji na klawiaturze, żeby wszystko podpiąć stąd też zazwyczaj podstawowe rzeczy są domyślnie predefiniowane, ale mamy osobny panel w ustawieniach, w którym do funkcji można samodzielnie przypisać kombinację klawiszy (choćby Eclipse IDE i Pakiet biurowy Microsoftu).
TurboVision też zresztą dawał obydwie opcje - każdą rzecz z oknami dało się zrobić odpowiednim skrótem. Nawet taki Windows 3.x dało się bez problemu obsługiwać samą klawiaturą, co było rzecz jasna szybsze niż szukanie wskaźnika myszy.
Jest też na Atari XL/XE coś takiego, jak Chaos(?) GEMS autorstwa Pelca (nie mam linka :/). To jest właśnie tekstowy interfejs ze wskaźnikiem przesuwanym co znak za pomocą kursorów klawiatury.

Edit: No i czytelny układ elementów aplikacji. Tragedia w Sound Tracker'ze (szczególnie definiowanie tracku), świetnie rozwiązane w NEO Tracker'ze czy TMC.